یک پای جهان لنگ میزند….یک پا نه،کل جهان لنگ میزند…انسانی که به خود مغرور شده و مدعی میشود که میتواند خود،انسان بسازد،حال در این آشفتگی جهان،چه می کند؟او چقدر عاجز است؟ و افسوس که نمیدانست چقدر عاجز است.
انسانها، از بالاترین مقام تا پایین ترین مقام همه و همه حتی شما دوست عزیز همه مان، گم کردیم سررشته خود را،مبدا خودرا،مقصد خودرا،انسانیت را،همدیگر را…. آری گم کردیم که الآن دچار این بلایا شدیم شاهد مرگ همنوع خود هستیم ولی کاری نمیکنیم،سیاست ها به کنار،ماسک را احتکار میکنیم که مبادا به دیگری برسد و زنده بماند ولی من سود نکنم،مایع ضدعفونی کننده را ناخالص میفروشم مبادا نتوانم از این آب گل آلود ماهی بگیرم،مسافرت میروم حوصله ام سررفته
.
.
.
اما…
اما خدا میخواست ما را از خواب غفلت بیدار کند اما افسوس ما خفته تر از آنیم که بیدار شویم.
کی و کجا خواهیم فهمید انسان باید دست از خودخواهی خود و تکبر در مقابل خدا دست بردارد و دست نیاز،از عمق جان به سوی او دراز کند و از او مولا را،آقا را،نور چشم را،هادی و ناجی رابخواهد؟؟؟
آقا جان!
تنهایت گذاشتیم!°
و در هیاهوی دنیا،صدایت را گم‌کردیم.
حالا که به تاوان این غفلت،از زمین و زمان بلا میبارد،
به دامان خودت‌پناه می آوریم.
صدای فرزندان گناهکارت به آسمان نمیرسد؛پس خودت برایمان استغفار کن.
“یا ابانا استغفرلنا ذنوبنا،انا کنا خاطئین"°
°elteja

مدت هاست به دنبال خلوتی با دلم می گردم.
چون تک نارونی در جنگلی انبوه، تنهایم و بغضی غریب، گلویم را می فشارد.
من از هیاهوی درختان می گریزم.
من از فراسوی رنگ ها می آیم؛ از رنگ زرد و قرمز و نارنجی، مثل برگ های پاییزی
من از ماورای صدا می آیم؛ صداهای مبهم و تیره، صداهای شفاف، صداهای شیشه ای. تصویر شب، همچنان در برابرم تکرار می شود و من به سمت خانقاه ستارگان می دوم و ستارگان، جفت جفت در پی هم می روند.
من به سمت معبد خورشید می دوم.
من از الهه های مشرقیِ کهن حرف می زنم؛ آخر، من از طراوت صبح های صوفی سرشارم.
من از نگاه درویشانه آسمان چکیده ام؛ درست شبیه شبنم یا شبیه قطره اشکی؛ این قصه من است.
این داستان جدایی نی است از نسیان این غربت ازلی، میراث آفتابی انسان است تا به فصل ابد. همین دیروز بود که در پیله کرم ابریشم جا مانده بودم و همین فرداست که بال و پرِ پروانگی ام خواهد ریخت.
این روزها غربت عجیبی با من است.
من در سواحل شنیِ شب غلت می خورم و موج ها در من غوطه ور می شوند. آرامشِ سرزمینی سکوت، مرا به خود می آورد، سجاده ام رویِ آبی دریا پهن می شود
از رشته های صدف، تسبیح درست می کنم.
من در اتاقِ دِنج دلم معتکف می شوم و همراه با گل و گندم و گنجشک و نسیم، ذکر می گویم:
«الله اکبر؛ سبحان الله؛ الحمدالله؛ یا ذاالجلال و الاکرام!
نویسنده: سیده فاطمه موسوی

ادم ها زنده هستند،انسان ها زندگی می کنند.

ادم ها می شنوند،انسان ها گوش می دهند.

ادم ها می بینند،انسان ها عاشقانه نگاه می کننند.

ادم ها در فکر خودشان هستند،انسان ها به دیگران هم فکر می کنند.

ادم ها می خواهند شاد باشند،انسان ها می خواهند شاد کنند.

ادم ها،اسم اشرف مخلوقات را دارند،انسان ها اعمال اشرف مخلوقات را انجام می دهند.

ادم ها انتخاب کرده اند که ادم بمانند،انسان ها تغییرکردن را پذیرفته اند تا انسان شوند.

ادم ها و انسان ها هر دو انتخاب دارند،

اینکه ادم باشند یا انسان،انتخاب با خودشان است.

نیازی نیست انسان بزرگی باشیم،انسان بودن خود نهایت بزرگیست.

انتخاب شما چیست؟؟؟

می خواهید یک ادم معمولی باشید یا یک انسان….؟؟؟/